Schetsen en vertellingen

voorschokte - ’t geraas van de wielen de stilte met hagelstriemen doorschudde.

Gijs sprak ’t eerst. Z’n zwart-garen handschoenen had-ie saam zitten wrikken, rekkend, weer rollend, enkel an dat ééne, beroerde denkend. ‘Motte we met open gordijne terug?’ vroeg-ie, tegen ’t spektakel der koets in - pas ha-je zoo lekker gesoezeld.

‘Bij de huize kè-je ze neerlate,’ zei Hendrik, eindelijk wakker: ‘... hier loopt geen kip...’

‘We motte toch nog is prate,’ zette Gijs schreeuwerig in.

‘Kenne we bij jóu beter doen,’ zei Bertus opleunend: ‘we motte juist wete of we de koets tot bij mijn voor de deur zalle late op-rije... ik dacht anders...’

‘Wat dacht jij dan?’

Even zat de oudste zoon met stug-genepen lippen zelf met de ergste bezwaren tegen wat-ie wou zeggen, waarin-ie geen sikkepit idee had - en wat toch most, as je geen dubbele last met de boedel wou hebben...

‘Ik wou...’ haperde-ie voort, maar dan ineens resoluut liet-ie ’t los: ‘ik wou de koessier waarschouwe bij haar an te rije..

‘Bij haar - ben je dol?’, zei Hendrik met oogen van diepste ver-bluffing.

‘Bij haar - bij haar?’, herhaalde Bertus: ‘hoe kom je op de inval?’ ‘As jij dan maar alleen gaat,’ giftigde Jacob, die ’t ’t meest had kwalijk genomen, dat de ouwe de nonsens uit had gehaald.

‘Ja bij haar,’ zei Gijs nog eens, matter.

’n Boerekar, hoog met mest bestouwd, dreunde de koets langs. De hooisprieten raakten de ruitjes.

Maar zóó as ze voorbij was, je mekander kon beschreeuwen, zette Hendrik driftig in:

‘Scheelt ’t je hier?’

‘Nee,’ lei Gijs wrevelig uit: °k ben nóg bij me positieve - voor me plezier valt ’t me niet in - maar as de rechtbank honderd tegen een, mijn as voogd over - dat kind...’

‘... Dat ’r nog niet is...!’

‘... Doet ’r niet toe - al is-ie ’r niet: hij het recht op ’n vijfde as wij! - As de kantonrechter mijn of ’n ander, die ’r zin in het, benoemt -mot ’r met haar worde gepraat - ook over de boedelscheiding - zij zit an’t laadje ,..’

194