Schetsen en vertellingen

‘De ellendeling is vort/ zei tante Roos driftig, ineens ’n raak scheldwoord uit de verzameling grabbelend.

‘Vort?’, vroeg hij verbaasd: ‘waarheen?’

Natuurlijk deed-ie ’n stomme vraag, ’t Kwam ’r wat op an waar ze was, ’t stuk ongeluk!

‘Waarheen? Weet ik veel!’ nijdigde ’t ouwe vrouwtje: ‘nog geen uur nadat je weg was, misschien nog geen half uur, is ze d’r vandoor gegaan, de ellendeling.. /

‘Begrijp ’k niet,’ zei hij in aarzlende verwondering - ze had nog geholpen z’n jas te borstelen.

‘Wat begrijp jij wel?’ sprak ze in ruzie-tempo, blij dat ze iemand had om ’r opstandig humeur an te wrijven: ‘... is ’t zoo moeilijk om te begrijpen?’

‘Is ’r wat gebéurd?’, vroeg-ie voorzichtig.

‘Nee, d’r is niks gebeurd - ze is zoo maar weg - voor ’n aardigheid/ antwoordde ze vernietigend, doch omdat ’r ditmaal zeer weinig kans was hem de schuld te geven - inderdaad was hij niét thuis geweest - tot z’n geluk - praatte ze snel en giftig:

‘Nog geen half uur na jou, wordt ’r gebeld, staat ze met iemand benejen te smoezen. Ik vraag wat ’t is - de èllèndeling! - en met ’t schijnheiligst gezicht vertelt ze dat ’r moeder ziek is geworden - dat ze geen centen in huis hebben - of ’k zoo vrindelijk wel wezen, vandaag, in plaats morgen te betalen. Ik ben zoo stom, ik vlieg ’r op in..

‘Nou?’, viel oom David ’r allergeduldigst in de rede, daar ze struikelend over ’r verontwaardiging, de handen straf-nijpend, uit ’t raam bleef kijken, in plaats van te vervolgen: ‘Nou...’

‘Nou! Nou! Nou!’, herhaalde tante Roosje met ’n kwaadaardig-ziedend kinnebakje; ‘geen kwartier later staat ze angekleed vóór me, zegt mir niks dir niks, dat ze èffen - èffen! - na huis wil, om d’r zieke moeder op te zoeken - ziek! ziek! - zoo gezond zallen wij zijn! - Ik ben gek genoeg om te zeggen, om vrindelijk te zeggen, dat ze mag as we gegeten hebben - ze zeit: ik ga toch - ik zeg: dat ken niet -’n oogenblik later smijt ze de buitendeur dicht, de ellendeling...!’ ‘Nou!’, waagde oom David nog eens, bang voor ’t onweer, dat-ie sinds lange huwelijksjaren kende. Dadelijk beet ze.

‘Nou! nou! nou! Vraag niet zoo dikwijls nou! Ze is vort. Tot ’r nachthemd toe het ze meegenomen! Daar mot jij goed voor zijn! Die most

181