Schetsen en vertellingen

tafeltje. De smeerpoets...! Zich nog niet eens den tijd gegund ’r morsboel te redderen!

Snel-bukkend - ’r rheumatische knieën piepten ’r van - keek tante Roos onder de bedstee, gelijk ze iederen avond in de eigen slaapkamer dee, maar ’r grazende grijp-handjes vulden zich wel met haar-dotten van de ellendeling, kregen geen werktoffels te pakken. Gromminkjes blazend van diepzinnige verwoedheid, smeet de ouwe juffrouw, ofschoon ’t de grootste gekheid, de meest nuttelooze beweging, de overstomste narre-streek was - ’n kind van nog geen jaar kon ’t begrijpen! - het smoezelig gladdend dek naar ’t voeteneinde en ’t voeten-eind naar het hoofdkussen. Zoo as ze benejen daalijk gedacht had! Ook de nachtjapon vort. Enkel wat kruimels van koek of van ’n boterham, die ’t ontieg schepsel in d’r bed had leggen eten - in d’r bèd, of ze in de keuken geen gelegenheid had - enne of ze niet genoeg kreeg...

Rap-zenuwachtig van gebaar, schoof tante Roosje ’t zolderraam op. De snerpend-pijndoende noordenwind barstte over de bevroren sneeuwranden der dakgoot door ’t venstergat, flapte nijdig de doek-slurven van ’t vrouwtje rondom ’r strak-glimmenden bandeau, gierde de linten van ’r muts naar de zijde der verwarmde gang, klepte de zolderkamerdeur met ’n kwaadaardigen duw in ’t slot. Goed om ’n doodkou-voor-je-heele-leven te krijgen! Maar gelucht, gelucht en nóg is gelucht most ’r worden. Je wist niet wat je in je huis haalde, wat ’n schoorum - èn wat ze meebrachten!

Hijgend, hardop pruttelend, verwenschingen mummelend, kittigde ze de trap af, en bij de hand als altijd liep ze in één zet de alkoof in, zocht in de kleerenkast of alles ’r was, of ’r niks gegapt, niks meegenomen was - van ’n stuk uitschot, die je op diè smerige manier in de steek liet kon je alles verwachten! - en sloot zelfs David’s klep-kast open, de ouwerwetsche sieraadjes in ’t goud-doosje-tellend. D’r miste niks. Niet voor zoover ze zien kon. Enne met recht ’n godswonder. Vertrouwd had ze ’r geen honderdste van ’n seconde. De akelige, vrijpostige, brutale meid, met d’r slabek en d’r gemeenen, lagen, liederlijken streek, om ’r stiekum van door te gaan, met ’n leugen van ’n zieke moeder, zóó as ze d’r centen van de week gebeurd had - de week, die na billijkheid eerst mörgen-avond om was! Hoe was ze zoo stom geweest, hoe had ze zoo’n dicht hoofd, om ’n dag te vroeg te betalen, voor ’n moeder die niemendal mankeerde.

179