Schetsen en vertellingen

naar benejen gaan - en hij is niet meer boven gekomen.

‘Drie jaar gekregen. Misdrijf tegen de zeden../

‘En de vrouwen?’ -, vroegen we klaar wakker.

‘Die zijn nog twéé dagen gebleven/ sprak de hotelier: ‘twee dagen, tot ze zekerheid hadden. Toen zijn ze uit ’t hotel naar Duitschland vertrokken. Mijn vrouw dankte den hemel dat het geld ’r was -’k hoop ’t zóó nooit meer te ontvangen. Zulke gezichten bij ’n lamp blijven je bij../

De klok tikte loom van cadans - ’t gas suisde in de glazen.

‘Ja, ja/ hernam de waard: ‘op uw kamer - op zéven gebeurd - ja, ja/ Uitgepraat, gevoelend dat hij als gastheer te veel over eigen zaken gesproken had, snorde hij weder littéraire herinneringen af.

‘Weet u wat ’n móói boek is, meneer, om over andere dingen te praten - dat is Het zusje van Borel - ken u dat - hoe vin u dat? -Meneer Borel heeft hier ook is gelogeerd/

‘Ik ken Het zusje niet.. /

‘En Het jongetje meneer?’ Da’s ’n prachtig boek. Daar dweept Toos mee.. /

‘Ik lees héél weinig/

‘Ach kom - dat zégt u maar...! Heb u nou nooit zorg om stof te vinden, meneer?’

‘Ieder heeft zorg in z’n nering/ zei ik opstaand.

Op de kamer - in m’n bed - lei ’k ’n poosje wakker - in de stilte.

VERSTOORDE SABBATH

Nog was de echo van ’t dicht-smakken der buitendeur, slag die als ’n vloek door de huis-stilte rauwde, niet verzweefd, of tante Roosje stapte driftig de zoldertrap op, beverig vóórvoelend, dat de meid-van-niks den een of anderen vuilen, gemeenen streek uit had gehaald. En, bij God, zóó as ze ’t kamertje-tusschen-de-dak-spinten zag, zóó as ze de deur opensmeet, miste ze an de spijkers ’t werkpak, de muts, voorschoot, ’t Smerig-zwart water met ’n stuk-gekneed mepje zeep en de handdoek-te-vies-om-an-te-raken, slordigden op ’t withouten

178