Schetsen en vertellingen

Hoe kom jij an die lichies? Uit de lantaarns gegapt?’

‘Die benne me weze plukke,’ zee de zwaan: ‘dat ken ik getuige.’ ‘As je dan deurloopt - anders mot je mee na ’t bero, zoo groot as je d’r ben.’

‘Dat doene me toch al - vooruit Jan - eerst na de schoenlapper - die is ’t dichtste bij! Ben je moe, jó?’

‘Moe nee! Maar ’k krijg ’t door al ’t volk zoo heet as bove! Kijk ze je op je hiele loope...’

‘Daar mot je niet op lette - dat zou jij toch ommers ook doen, as je sterre in iemand zag lichte... ’t Lijkt of ’t kaarsies benne - of je in elke zak ’n kerstboompie het...’

Dat zag-ie nou ook - z’n heele broek van binnen was geel van kaarsies. As-die maar niet in brand vloog... Je hande ’r voor houe, dan zagge ze ’t niet. Verdraaid ’t gong door z’n vingers heen - dampe deeje ze of-ie in ’t donker lucifers had gestreke.

‘Hó, zwaan, hier woont de schoenlapper...’

Een, twee, drie, vier treeje af - daar zat-ie bij z’n lampie zole te kloppe - z’n bult danste ’r van. Stinke as ’t ’r dee - je most je neus dichtknijpe.

‘Ik ken de trappies niet af,’ zee de zwaan: ‘ik scheur me veere kapot.’ Maar z’n lange hals stak-ie ’t pothuis in, de zoldering langs, en z’n ooge krege krente-vlammetjes van ’t lampie, dat as de weerlicht zoo walmde. En achter de smerige ruite stakke de slampampers van de buurt d’r nieuwsgierige snuite.

‘Schoenflikker - jij krijg nog ’n daalder van me moeder - die kom ik je brenge...’

Van onder ’t lampie keek-ie op, met ooge van-da’s-me-ook-’n-mee-valler, en z’n vuilnis-hand - wassche dee-ie zich alleen as-ie na de biecht liep - wreef ’n kanjer van ’n droppel van z’n neus.

°t Is een-drie-en-tachentig,’ zee-die: ‘d’r is bijgekomme voor ’n doossie schoensmeer, dat Sientje vorige week heit gehaald.’

‘Nou daar dan - die mag-ie houe - as je de versleten schoene d’r bij lapt. We loope op ons tandvleesch! Goeie?’

In de hand met scheure en gate, of d’r ’n stukkend spinneweb op lee, liet-ie de ster met de paarse vonkies glije. Verdikkeme wat ’n licht ineens in de schoenlapperskeet - ’t lampie wier d’r ’n smeulend spaandertje bij, de witte oogballe van de bult zagge d’r uit as albaste knikkers.

163