Schetsen en vertellingen

terwijl moeder huilde.

Dóód had-ie ’m niet te slaan, want den volgenden avond droegen ze dolle Jan de woning binnen, bloedend, bewusteloos. Lijkwit nam de vrouw ’m in ’r armen, lei ’m in de alkoof. Om ’n drie-cents vlieger van ’n kameraad uit ’n boom te halen, was-ie ’r in geklommen en toen de helm van ’n smeris onverwacht om den hoek koperde, had-ie ’t gewaagd naar benejen te springen, bang voor nieuwe herrie thuis, was met z’n rug op de brugleuning terecht gekomen. Dat was de laatste dolle streek van dollen Jan.

De dokter die, dadelijk gehaald, ’t kind onderzocht, terwijl de moeder met beloopen oogen en ’n koortsig-bevende hand met ’n kaars bijlichtte - ’n heele koek kaarsvet zwamde ’r rooie vingers om - de dokter, met de glinsterglaasjes van ’n lorgnet onder de wenkbrauwen, fluisterde met de kruiersvrouw toen-ie klaar was, en die, de kaars zoo wild neerzettend dat ze van ’t tafelzeil sliepte, propte ’r voorschoot voor ’r mond om de stille, angstige meissies, die door ’t zien van ’t bloed geen geluid dorsten geven, niet mee an ’t snikken te krijgen.

’n Half uur later kwam de kruier van ’n karwei terug, zag ’t ijs in de waschkom en de vrouw met behuilde oogen. Weer werd ’t in den hoek gefluister, hoesten van ingehouden gesnotter - hij, zachtjes in ’t donker der alkoof stappend, vroeg met ’n stem, die niet bij ’m scheen te behooren: ‘Ben je nog wakker, Jan?’

‘Ja, vader.’

‘Hoe gaat ’t ’r mee?’

‘Goed, vader - maar ’t ijs is zoo nattig.’

Effen zou-ie opzitten, om in de kamer, waar de kinderen, die nog opwaren, zoo ongewoon stil deeën, te kijken.

‘Oe! Oe!’ riep-ie, terugzwikkend. Pijn as ’t dee! ’t Zweet brak ’r bij uit. De heele alkoof scheen ’r licht van te worden...

Zoo dadelijk-erg as de dokter ’t ingezien had was ’t niet. ’t Taaie lichaam van den jongen hield ’t uit. En dat werd de grootste ellende. De eerste dagen zaten Sientje en Cor en Ansie en Bet en Zus, als verschrikte droomstertjes aan de tafel bij ’t puiraampje, vies en klam-angstig wanneer de dokter ’t nieuw verband aanlei, moeder de op-stuipende lappen met ’n bleek-bezorgd gezicht in den vuilnisemmer dompte - de eerste dagen liep vader op z’n sokken naar de alkoof,

155