Schetsen en vertellingen

ten as de collega’s, dat ’r geen sprake van kon wezen - maar toch -maar toch...

‘De Haan - kijk ’ns vlug na, of we bij Jansen ’n saldo hebben - maar vlug en sekuur - ze zijn mis...’

‘Is Jansen, mis - Jansen?’ zei ’t boekhoudertje verbaasd en ’t hoofd schuddend, heelemaal in de belangen der zaak.

‘Ja, - ja - kom zélf hier met ’t grootboek...’

Ijverig slofte hij terug - bleef voor de boekhoudingdeur stilstaan, leeg van hoofd, inert tastend naar den deurknop.

Om twaalf uur liet-ie z’n boterhammen staan, de extra-boterham-men, de extra-boterhammen met rookvleesch en kaas.

Maar de koffie dronk-ie - de koffie.

En om kwart voor zes ging-ie ’t weggetje terug.

En stak den sleutel in ’t slot.

En zei niks.

Toen begon Jans te huilen en liet in ’r kwaadaardigheid de kip anbranden, de feestkip.

VERSTERKENDE KIP

De dag sloop als ’n schuwe hond uit de zonlooze steeg, toen Markus de trap naar twee-hoog bestrompelde. Giftig en kregel van kou - van zes uur af was-ie an de sjouw geweest met ’n negotie-van-niks, met deksels voor dekschalen, incouranten geschonden, die-ie voor vier en vijf centen, opruimde - ’n koopwaar om op te spoege, waarvoor je je keel beurs schreeuwde - huilerig van bekleumdheid en stekings in z’n eksteroogen - hij hinkte ’r van - sloeg-ie de hand om de vet-gladde leuning, de treden in ’t mistig donker beklotsend. Dan, gemelijk ’t vocht van z’n koud-wrangen neus meppend, plompte-die de deur open op ’t krijschen, lachen, zeurig schreeuwen der sche-merkamer.

‘Bin jij daar Markus?’ schelde over ’t doorpraten de stem der vrouw bij het grijs-wazend raam.

‘Nee - wie zal ’t anders weze!’ - sprak-ie grommelend-onlekker en ineens schor-driftig ’t stemmengewar der kinderen benijdigend,

147