Schetsen en vertellingen

dienen...

Pa dribbelde woest met z’n voeten tegen de lambrizeering. Rechtvaardigheid in den hemel! Nou had-ie zich gespitst op hun gezichten, de bekendmaking al loopend in ’n luchtig deeg van geheime phrasetjes gewikkeld, en nou hamerde zij ’m op z’n hoofd, ja met recht hamerde ze met d’r vervloekt Ik eet geen hap.

Maar nou zei-ie niks. Nou zou-die z’n mond houen nèt zoolang tot zij ’t eerst begon te spreken en dan zou-die ’r vinnig bluffen. ‘Goed,’ gromde-die ’t zweet van z’n voorhoofd vegend: ‘eet niet! Straf je maag! Wij eten wèl...!’

‘Pa, u moet u toch heusch schamen...’ begon Suus.

‘Hou je mond!’ zei pa: °k kan ’t met je moeder wel alleen af...’ ‘Toch zal ’k ’t zeggen,’ hield Suus nijdig vol: ‘da’s geen doen. Dat heb u vooreergister ook gelapt met de capucijners - en nou wéér, terwijl u weet dat we visch eten - schol van ’n daalder - jakkus. ’k Zou u niet graag voor man willen hebben...’

‘God beware je ’r voor!’ zei ma plechtig-in-wrok: ‘zoo’n man als je vader had niet moet trouwen. Bah!’

Pa keek grimmig-verbeten uit ’t raam. Met recht was-ie martelaar. As-die één woord zei. Maar voor geen góüd. ’n Groot, ’n héél groot nieuws vertellen, als je vrouw en dochter je in ’t haar vlogen! Nee. Geen syllabe.

De schol lei klam-lillend in den rand van peterselie-blaadjes. De damp sloeg ’r lauw af, als ’n stoep, die warm wordt gedweild.

In de sauskom geelde de eiersaus, zwaar van bobbeling met ernstige krente-oogjes van kapers - de aardappels klompten stroef in de schaal.

Pa slikte brokken. Z’n vork brijzelde driftig - ’t stukje brood dunde de vischkluitjes, ’t sausdrabje.

Ma zat in den leunstoel voor ’t raam, de handen in ’r schoot gevouwen. En bekeek ’r vettig spiegelbeeld in de zachtkens overwasemde ruit.

Suus, óver pa, schraapte kribbig, de graten, kauwde en praatte:

‘ ,. Toe ma, eet nou wat..

Ma knikte rustig néé.

‘Ma ’t is zoo gezond voor u.’

Ma schudde ’r hoofd.

138