Schetsen en vertellingen

Zij waren doordrenkt, rilden van kou. Met de drijvende bovenrokken om de hoofden wachtten zij onder de boompjes, fluistrend van angst, schuw de oogen sluitend bij het heftig schieten der stralen, bevend bij het gerommel van den donder.

Zóó zagen zij langzaam het lichten verminderen.

Het onweer duurde voort.

Het park werd donker. Aarzelende trekkingen van licht beefden nog over de daken, over de toppen der boomen. Een zoete geur steeg uit het groen.

De vrouw nam het meisje opnieuw bij de hand, ging naar de bank. ‘We moeten maar wachten, Aal, tot ’t hek opengaat, hè?’

‘Ja/ snikte het kind.

Dicht bij elkaar zaten zij in de regen, de voeten hoog gelicht van den grond. Rondom stonden breede plassen. Van de bladeren dropen stralen. Maar nat als zij waren voelden zij het nauwlijks.

Zij spraken niet, moe, verkleumd.

Er sloeg ergens een klok. Een, twee. Het bleef regenen, gestadig, geduldig regenen.

In den vijver, in de plassen, op de bladeren ruischte het neer. Toen zei het kind: ‘Groomoe, als we ons gingen verdrinken ...’

Dat verschrikte de oude.

‘Wil je je mond houen,’ zei ze hard; ‘kom wat dichter bij me zitten...’

Ze sloeg haar natte rok om het meisje, drukte het hoofdje tegen zich aan, tot ze de slaap-overgeving van het kind voelde. Bevend van kou bleef ze waken, kijken naar de omtrekken van den vijver, denkend aan wat er morgen gebeuren moest... morgen.

De dag begin te grauwen. De lantaarns werden gedoofd. Het kind sliep rustig.

De regen hield drensend, kletterend aan...

GEOLIED BORDJE

Voor de huisdeur ketste het hoefgetrappel der wachtende paarden. 'Toe dan!’ zei Henk: ‘kwart voor twee - we hebben geen tijd te

130