Schetsen en vertellingen

’n Man-van-de-wet zou gevonnist hebben.

Listiger en meer met-voorbedachten-rade kon ’t niet. En geen

berouw...

Nee, van kinder-misdaad weten we maar ’n aller-wanhopigst beetje, ’k Meen dat ’n Raad van Moeders voor dom-fantastische kinders ^?n pracht-instituut ware...

VAN HET POTJE ROOMBOTER

In het bijzonder ga ik thans ’n serieus beroep doen op alle advocaten, die geneigd zijn een buitengewoon geval te bestudeeren, een ingewikkeld geval van civiele rechtsvordering. Daar de quaestie me eenigszins nerveus heeft gestemd en de heldere uiteenzetting voor zooveel publieke oogen eenige kalmte en waardigheid vergt, wil ik trachten het net logisch en bedaard te ontwarren.

Ge moet dan maar dadelijk weten dat de boter hier - ’k zit ergens buiten - ’n doorloopend bijsmaakje heeft. Ze is margarine-achtig geel met verdachte witte vlekken, en als ze bepaald vèrsch van onder de toonbank in het kruidenierswinkeltje komt, proef je ’r altijd iets aan van stijfsel of blauwsel. In èlk geval is ze na ’n uur sterk -wat aan het weer ligt, zegt die uit het winkeltje - wou ik ze niet meer op tafel. Maar ’n vrouw vindt dat allemaal overdreven en gekkigheid, ’n Man kan boter zoo niet afkeuren of de vrouw stooft ’r stiekum mee. En om ook ’n einde aan diè listigheden te maken schreef ’k m’n Amsterdamsche boterman, die subietlijk een ponds-potje roomboter met de stoomtram mede gaf.

Tot zoover kan ’k elk juridisch advies missen. In eene quaestie van boterproeven zou ⁵k nimmer ’n advocaat mengen. Nauwlijks vertrouw ik mijzelf in dezen tijd van ontaarde tongen en ontaarde boter. Doch nu nadert de civiele rechtsvordering. Laat ik pogen het juist begin te releveeren.

In ’t plaatsje waar ’k tijdelijk woon, woont ook een boer, hèb je eene Vereeniging tot bevordering van het vreemdelingenverkeer en loopen alle honden, groote en kleine, huiselijk los - vroeger ook kippen. Maar dat is nu uit. Als verkeerend vreemdeling hadden de

101