Gevleugelde daden

PERROL MET DE ROODE HAND.    89

„Nou Piet,” zei mevrouw nog eens: „Ik bleef liever in ’t bewoonde.”

„O die ma!”, lachte Amélie: „waar kun je ’s nachts veiliger zitten dan öp ’n toren. En hij is veel dichter bij dan ’k dacht — daar is-ie al!”

Werklijk in 't duister werd de ruïne voor hun geoefende oogen zichtbaar.

De zware, gebrokkelde muren donkerden omhoog en de toren, bijna gaaf, plompte z’n massief silhouet in den sterrenhemel.

Het was eene schoone ruïne, verborgen in *t weelderig groen, vroeger 'n roofburcht geweest of ’n klooster.

Er achter was *t kerkhof van ’t dorp.

Nooit kwam iemand op ’t plateau van den toren. Éénmaal in ’t jaar, op koninginne-verjaardag, klom ’n doodgraver langs de vermolmde trappen en plantte de vlag.

Benee, achter de zware deuren, werd t gereedschap van ’t kerkhof bewaard.

Niet ten onrechte huiverde derhalve mevrouw, toen ze naast ’r man nederstreek op de glibberige planken en ’n aantal uilen, nijdig-schreeuwend, heenstoven.

„Goddelijk — dolletjes,” lachte Amélie: „nou nog wat spoken, pa, en de picnic is volmaakt!”....

„Ziezoo,” zuchtte meneer, z n riem ontgespend: