Gevleugelde daden

88    ZESDE KAPITTEL.

rusten en nachtelijk picnicken. Je kreeg ’n geweldigen eetlust van dat peddelen in de ozon-rijkste lucht.

Mevrouw had ’n acetyleen-lantaarn meegenomen.

Zoo toe-gerust hadden ze den heelen nacht voor zich — tot de morgenschemering ze zou verjagen.

Het dorp verdween in de duisternis.

’n Enkle boerenwoning stak 'r dak door 't groen.

Dan werd 't de heerlijke eenzaamheid van ’t bosch.

„Piet, kan je zoo niet verdwalen?” —, vroeg mevrouw: „’k zou liever bóven den weg blijven”....

„Nee,” zei hij, ’n kompasje voor z’n brandende sigaar houdend: „we vliegen prachtig zuidwestelijk — in ’n kwartier zijn we bij de ruïne van Koe-pelsteyn. D&ar binden we af.”

„De ruïne van Koepelsteyn!”, riep Amélie: „o, pa, da’s 'n heerlijke inval!”

„Piet,” aarzelde mevrouw: „’s nachts op *n verlaten ruïne, daar ben ’k niks op gesteld”....

„Mènsch,” redeneerde Pieter: „uitgezochterkun je 't niet hebben. Boven op den stompen toren gebruiken we ons souper, rook ’k 'n sigaartje en dan peddelen we kalm terug. D’as je toekomst, ’r Zal nog heel wat profijt van torens getrokken worden” ....