Gevleugelde daden

PERROL MET DE ROODE HAND.    87

„Hoe laat mot 'k ’t zolderraam openmake?”—, vroeg Kobus.

„Dat laat je anstaan,” zei meneer: „ga rustig na bed en hou ’n oog op Chris. We zullen ons zelf helpen als we terug zijn.”

„Dan wensch ik u goeie reis,” zei Kobus, blij dat-ie niet behoefde te wachten.

Het was ’n zwoele zomeravond, zonder ’n zuchtje.

De lucht was bijna transparant.

De sterren smachtten, — de maan, in ’r laatste kwartier, glimmerde hollandsch-zindelijk, zonder ’n roestvlek of wreef.

De geheele natuur, dien bekoorlijken avond, dee zoo smetteloos aan als ’n versch geboende dorpsstraat.

De boomtoppen,ordelijk, gecoiffeerd, kuifden als kropsla achter ’n schutting — blaadren noch takken hadden 'n ritsling.

Uitgezochter weer voor ’n tocht was ondenkbaar.

Meneer, smakelijk rookend, vloog voor-op, allergezelligst van humeur. An z’n stuurrad bungelde ’n pakje door mevrouw en Amélie bereid — 'n halve kou we kip, een bus sardines, wat gesmeerde broodjes en ’n stuk leverworst.

Amélie had ’n flesch wijn an ’r ballast-haak. Als de tocht wat langer duurde, zouen ze ergens