Gevleugelde daden

DE VILLA WORDT BERUCHT.    69

Koorts-haastig vertelde Kobus van’t brandje, van den burgemeester, den geneesheer-spuitmeester, de binnenwaarts gegrendelde deur.

En zelfs Amélie werd toen ernstig. "Weken ’n geheim te bewaren en op zoo’n ongelukkige manier tegen de lamp aan te vliegen, waarlijk te vliègen, dat was wel ’t miserabelste wat je je denken kon.

Kobus, bleek-geeuwerig, hielp de draagriemen afsnoeren, zette ’t laddertje tegen de droogstokken voor mevrouw.

„Die ellendige Chris____,” radde mevrouw ’r toorn-

aanloopje nemend. Ze zweeg in luistring en allen luisterden. Buiten, in de lieve Ruimte die ze pas verlaten hadden, begon de dorps tor en z’n vroegtijdig, angstig brandalarm van zwaar-nadreunende slagen nou ’t gedaan was.

„Die ellendige ouwe suffer,” zeide mevrouw nog eens en wéér hield ze op met 'n kermend angst-gilletje. Want nou Kobus ’r vliegmachine onttakelde, zag ze op een der vleugels ’n leelijken, dikken, zwart-kriebelenden nachtuil, die met zijn eenen poot in het aluminium-parallelogram verward zat. Spinnekoppen en die schuw-enge beesten, daar was ze als de dood voor.

„Je eerste v&ngst in de lucht,” glimlachte meneer tegen den ernst der situatie in: „zoo zou je waarachtig kunnen jagen, kind . . .