Gevleugelde daden

70    VIERDE KAPITTEL.

„Maak geen gekheid,” zeide mevrouw in diepste moeheid, geprikkeld, en zéér onder den duisteren indruk der klokketonen: _n’k zeg ’r dadelijk de dienst op.”

Driftig liep ze de trap af, beklopte de deur der logeerkamer.

„Wie daar?” —, vroeg Chris, met kroppende angst-mannestem.

„Ik! Mevrouw! Doe open!”

Chris zat op bij ^fr kaars — ’n nieuwe — die wild-wapperend week op den tocht der deur, daar ze voor alle veiligheid ’traam weer had opgeschoven, wachtend op de vreemdverdwenen familie.

Meneer, Amélie, Kobus, ^yt heele huishouden trad binnen.

„Wat heb je in ’s hemelsnaam voor gekke streken uitgehaald?” —, driftigde mevrouw: „je kan morgen ....”

Voor de derde maal in ’r discours werd ze gestoord.

Chris, achteruitdeinzend naar ’t open raam, ’t raam met z’n geweld van brandalarm-klokke-slagen, snerpte ’n fel-fluitenden gil. Want de familie zoo inééns uit de lucht gevallen en mevrouw en de juffrouw met ouwe broeken van meneer an — dat was nou is geen nachtmerrie, maar een alleron-fatsoendelijkste werkelijkheid.