Gevleugelde daden

62    VIERDE KAPITTEL.

Meneer, mevrouw, juffrouw Amélie, Kobus — alles sliep. In de benedengang tikte de klok, zwaar van klepel-gang. Nog eens keek ze in de hoeken, onder ’t bed, i n de kasten, achter de gordijnen — toen ging ze te bed, met kouwe voetklomp-jes in verstarde sokken — liet de kaars branden, wat niet mocht, wat meneer streng verboden had.

Voor geen goud had ze in ’t donker geslapen. Schijnbaar wakker, telkens met andere onrustige droomen, snurkte ze er op los. ’t Kaarsje knet-

die Natuur bijkans onmogelijk maken. Ik vergenoegde mij met het bed A, het dek D, het nachtkastje B, het vloerkleedje C. De bedgordijnen, de peluw en de kaars acht ’k voortreffelijk geslaagd „Uit niets blijkt zoozeer de beteekenis

„en diepte van een meester, als uit zijn begrip en behande-„deling van de lijn; niets spreekt luider en duidelijker van „den krachtigen of ontzenuwden toestand van eenige kunstperiode, dan haar teekeningen in lijn. Lijnen zijn de zenuw-„vezels van de kunst, het geheele lichaam verbindend en be-„heerschend...” betoogt Walter Crane in zijn Claims of decorative art — ik, die woorden tot de mijne makend, heb mijn gansche ziel in Chris’ bedgordijnen gelegd, met liefde en perspectivische kennis het bed ge-teekend. Welk een speling van schaduwen! Welk een massieve structuur ! Welk een smijdigheid van stof! Welk een strenge eenvoud in het nachtkastje! En welk een droevige jammer dat zulk een volkomen techniek, zulk een teerheid van behandeling, zulk een volheid van observatie, zulk een artistieke toets van de pen met Neelmeijer, naast deze bladzijde 62 verloren gaan, onmiddelijk bezwadderd worden door de stuitende woorden van den auteur «snurkte ze er oplos....” Enfin, de uitgever moet ’t weten. Ik houd mij koel en ’r buiten.    S. F.