Gevleugelde daden

ANGSTEN EN VREDE.    155

Toen, wakker geschokt, klaar van denken, botste ze op.

In de verte naderde 'n stoet, *n stevige menschen-drom.

„Ma!” —, gilde ze.

Mevrouw schrikte, keek over de borstwering.

„De hemel zij geprezen — ’n begrafenis!” — sprak Amélie koortsachtig-gejaagd: „o, o, wat ’n geluk — en net te laat om armen pa ook te redden.”

„Stil! Stil!”, zeide mevrouw: „misschien gaan ze ’n anderen kant uit!”

Sprakeloos keken ze toe.

De stoet kwam nader, ’n geweldig-lange, stevige stoet. De zon bescheen ’t koper van muziek-instru-menten, verguldde letters van vaandels. In ’t midden een paar landouwers met heeren in ’t zwart — daar achter spartel-glinsterende brandweerhelmen en een bonte drom mannen en vrouwen.

„Ma — droomen we?” —, zei Amélie bevend.

„Ik geloof ’t,” aarzelde mevrouw.

De realiteit van den uil, de leege flesch, ’t blikje, ’t smerig plateau stelde haar gerust.

„’n Wonder,” zei Amélie, zich vasthoudend om niet ineen te zakken.

Benee, in den stoet, begonnen ze met zakdoeken te wuiven — flauw hoera-geroep zweefde aan.

„Ma — ma — pa zit in 't rijtuig!” —, gilde