Gevleugelde daden

154    NEGENDE KAPITTEL.

— én geplukt — èn met 'r nagelschaartje gehalveerd — èn rauw geslokt.

’n Door honger gefolterd mensch werd ’n ij s e 1 ij k dier.... Gelukkig kwam het niet tot de euveldaad.

Ma keek op en ongerust over de loerende koortsachtige oogen van *r dochter, vroeg ze:

„Amélie — wat doe je?”

„Niks ma.”

„Wat kijk je dan?”

„Suscht, ma! Suscht! U praat ’m wakker, ’k Had ’m net haast te pakken!”

„Jakkus,” zei mevrouw: „hoe kom je op de inval?”

En ze zwegen geslagen.

De kerkklokken rondom luidden nu alle. Mevrouw vouwde de handen — Amélie keek van den uil naar den eenzamen landweg.

De zon, hooger aan den hemel, braadde haar rug. Warmte was ellendiger dan regen — om twaalf uur zou ’t niet uit te houden zijn.

In Godsnaam.

„'n Zonnesteek onder de omstandigheden was ’n weldaad.

Uitkomst op Zondag was onmogelijk.

Al ’r idealen te begraven op 'n toren, al 'r droomen en jeugdverlangens — welk 'n einde!