Gevleugelde daden

ANGSTEN EN VREDE.    153

Van ’r vroegste jeugd had ze ’t gedaan — vandaag dee ze ’t hardnekkig in ’r pogingen om ’r moeder af te leiden.

’r Handen had ze laten kappen, om ma aan eten te helpen.

'n Gevulde maag was beter tegen verdriet bestand dan zulk ’n leege.

De zon scheen 'r warm in ’t gelaat, stoofde ’r hoofd, kokend en opgehitst. De benauwende broeiing maakte 'r ongevoelig.

Als ’n beest begon ze den uil te beloeren, ’t *Was 'n welgevulde dikkert met vleezigepooten en ’n smaaklijken nek.

Zoo gedegenereerd geraakte ze door de werking van ’r maag en ’t verlangen om ’r moeder ’n troostende hap te geven, dat ze ’r vader vergat en met lichtende katte-oogen de zachte bewegingen van den uil bespiedde.

Ze kreeg ’r ’n kleur bij — *r handen kromden als klauwen — ’r rug boog in sprong.

Nooit in ’r later leven vergat ze die diersituatie, dat rooie, bestiale gevoel om ’n rustig-slapenden, niets-vermoedenden uil, terwijl 'n beschaafd mensch naar vegetarisme neigde.

Als ze ’m te pakken had gekregen — zij, die drie dagen geleden nog geen kanarie in ’r handen durfde te nemen — had ze ’m z'n nek omgedraaid