Gevleugelde daden

152    NEGENDE KAPITTEL.

Antigone, Oedipus leken er kinderspel bij.

Het was een fraaie zomersche dag. De zon, fel-doorgebroken, joeg het vocht van het plateau in sidderende dampen.

De vogels op ’t kerkhof floten, schoten naar de nesten — 't vol-weelderig groen slurpte het licht in verrukking.

Teer van stemming begon in de onzienlijke verte een klok voor de vroegmis te luiden.

„Ma,” sprak Amélie.

Mevrouw bleef in smartlijke versteening.

„Ma,” zei Amélie nog eens: „arme ma.”

„Arm kind,” antwoordde de weduwe.

„Misschien is 'r ’n wonder gebeurd, ma.”

„Nee,” knikte mevrouw.

„Laat u ’t hoofd nog niet hangen. We zién beneden toch niks.”

„Als we wat zagen, zou ’t nog schriklijker zijn,” snikte mevrouw.

„Heeft u erge honger?”, vroeg Amélie na ’n poos om te tróósten.

„Niet meer,” zei mevrouw over alles heen.

„Dat zegt u maar,” redeneerde Amélie: „toe, denk an niks, ma!”

Ma antwoordde niet — Amélie begon op ’r nagels te b ij ten.