Gevleugelde daden

148    NEGENDE KAPITTEL.

Op den toren van Koepelsteyn geschiedde inmiddels eene andere dièp-tragische gebeurtenis.

Amélie eindelijk ontwaakt, na een heerlijken slaap — de jeugd slaapt op rozen, zelfs wanneer de doornen der werkelijkheid in weligheid groeien — welk een scheurkalendervondst! — Amélie keek verrast om zich henen, de plaats der ontwaking nauwlijks herkennend,,

Ma sliep nog, ’t hoofd op haar knie.

Nee, ze zou zich niet bewegen — ma had ’t zoo noodig.

Doch plots draaiden haar oogen naar alle zijden.

En in angst-reflex gilde ze: „Ma! Móéder!”

„Wat is ’r?” —, vroeg mevrouw dood-van-slaap.

„Pa is wèg!..

„Wat zeg je!”'—»schreeuwde mevrouw wakker geknoet.

Onbeweeglijk, als in steen gehouwen, keken de twee vrouwen. Er was geen vergissing mogelijk ’t Plateau was te overzien.

„O,” zei mevrouw angstig.

„O — O!” —, huilde Amélie: „hij is van den toren gesprongen uit wanhoop!”

Trillend aan al haar leden, stond mevrouw op, keek over de borstwering. De struiken bewaarden het geheim van haar schaduwen en groen.