Gevleugelde daden

132    ACHTSTE KAPITTEL.

meester door ’t luikje: „ben je een kind des doods.”

’t Fijne zweet perrelde op z’n voorhoofd. Als de misdadiger gelegenheid had de sporen van z’n daad inderhaast te verbergen, was ’n boel verloren. Kobus lachte schaapachtig.

„’t Is goeie hoor,” grinnekte-die gelaten: „asje maar niet door de ruit van de tochtdeur schiet.” Met werd-ie door de agenten gegrepen.

„Boeit m,” zei de burgemeester.

Z’n revolver bleef dreigen, tot Kobus achter de tochtdeur verdween.

Toen bestapte de detective zelf ’t laddertje en in de logeerkamer, bewuster, nu de vogel geknipt was, begon-ie dadelijk z’n verhoor.

„Waar is meneer Zwaluw?” —, vroeg-ie. „Weet ’k niet.”

„En hij lei nog te bed ?”

„Dan hei-k me vergist....”

„En mevrouw?”

„Weet ’k niet.”

„En ze was in de badkamer/'

„Dat dacht ’k ... /’

„Wat dee jij op ’t dak?”

„De schoorsteen rookte/’

„Dat liegt-ie,” riep Chris, die op ’t laddertje stond en ’r hoofd over t kozijn stak: „de kachel is niet an!”