Gevleugelde daden

KOBUS WORDT GEARRESTEERD. 123

schimpte hij: „jij maakt larie om niks. Ze binne wèl thuis!”

„Wel thuis?” — vroeg ze: „waar dan?”

„Dat gaat je niet an!”

Toen werd ze bang voor ’m.

„Dan weet jij méér” —, zei ze, achteruit strompelend.

„Dat doe ’k ook!” —, snauwde hij: „en as je één van de buren wat durf zegge — as je tong te lang is — dan — dan vermóórd ’k je!”

’n Bandiet had ’t woord vermoord niet bloederiger kunnen lanceeren.

’t Schokte hem över-rauw uit z’n keel, bevreesd as-ie was voor Chris’ geweldige zotte streken.

Zij, zich ver-plankend tegen den wit-kalkten muur, stram van stuipenden schrik, werd één laaiend oogenblik bleeker van witheid dan de kalk die nog pas in ’t voorjaar ’n lekkere beurt had gehad.

Bij intuïtie zochten ’r lichaam en ’r gelaat den steun der omgeving.

’n Beest in angst assimileert zich met ’t colo-riet der naaste natuur — ’n haas heeft zandkleur — ’n rups ’t groen der blaren — ’n ouwe, eerbare dienstmaagd, beklauwd door ’t meest duvelsch woord uit mansmond — versteent in gebaar en verpleistert als witkalk.