Gevleugelde daden

118    ZEVENDE KAPITTEL.

„’k Nam net zoo lief met z’n allen morfine in,” zei Pieter moedeloos nederliggend.

Hij was dood-op van tloopen, ’t knielen, ’t hurken, voelde zich ziek van de ééne sardine, 't halve broodje, den slok wijn, de natte kleeren.

Mevrouw, angstig-bleek, at worst. Ze kon ’t niet langer uithouden. Vel en al slikte ze gretig — tot an ’t streepje dat Pieter getrokken had.

Amélie hield de wacht, bibberend, kijkend naar de boomtoppen, ’t gras, de struiken, de zerken van ’t kerkhof.

Zeurig tekkerde de regen, de bladeren benee be-ritslend, ’t toren-plat smijdig verslijkend.

De uren kropen.

t "Was ’n dag, zoo oneindig, zoo noest-lang, dat ze vermoeid insliepen, meneer languit ronkend, mevrouw zittend tegen de borstwering. Amélie hangend over de tinnen.

Toen ze ontwaakten, was ’t nog dag, bijna scheemering.

Sprakeloos aten ze de laatste millimeters worst, de laatste kruimels brood.

De regen stroomde sterker.

Uitgeput leien mevrouw en Amélie in de nattige bulten, pogend te slapen.

Meneer, die de acetyleen had opgestoken — nog ’n uur kon die branden — bestaarde de duisternis.