Gevleugelde daden

EEN TRAGISCHE DAG.    119

Dan, bij ’t licht der lamp, nam-ie z’n notitieboek, begon te schrijven.

„Pa — wat doet u?” —, fluister-vroeg Amélie.

„*k Stel orde op me zaken,” zei-ie bot; „’k maak me testamen t”....

„Pa, hoe akelig!”

„Heb jij ook nog n wil, kind?” —, vroeg-ie vaderlijk-zacht.

„Nee, pa — ’k ben willoos”.. ..

„Keer je dan om,” zei-ie, 't schriftuur opbergend.

„Wat gaat u doen, pa?" sprak ze angstig om z’n wanhopige gebaren.

„Me overhemd antrekken, kind — als ze ons over ’n paar maanden waarnemen, wil ’k fatsoenlijk in m’n klééren gevonden worden. Keer je om’ . . . .

Het natte hemd glibberde over z’n tricotschou-ders en op de fatale vliegmachines hurkend, begon-ie blazend te snurken.