Gevleugelde daden

EEN TRAGISCHE DAG.    109

„Kippekluif — op me nüchtere maag!” —, viel mevrouw uit, zich kittig omkeerend.

„Kind, bedwing je humeur,” suste Pieter zéér voorzichtig: „ik heb honger”....

In geen twaalf uur had-ie behoorlijk gegeten. Z’n maag rommelde onkiesch.

’t Viel niet mee. Zóo als-ie z’n hand naar ’n vlerk uitstrekte zong de kip. n Zwarte zwerm vliegen, die gesmuld had, stoof omhoog.

„Nou dat nog!” —, zuchtte de heer Zwaluw, ’n vies gezicht trekkend. De kip was innig ver-adelijkt, ön-welriekte.

„Da s jammer,” praatte Amélie: „dan hebben we niet veel meer, pa.”

Het was droevig en verontrustend.

Van ’n halve flesch wijn, drie aangebroken kadetjes, ’n restant sardine, n mep worst en geurende kluifjes, zouen ze ’t met z’n drieën bezwaarlijk dagen uithouden.

„Geef mij één sardine en’n half broodje,” sprak pa maag-rommelend ernstig: „en bewaar de worst tot ’t diner-tijd is.”

Twaalf uur gaf-ie cadeau.

„Hier ma — heb u ook één sardine en ’n half broodje — dan houen we voor zes uur één kadetje met z’n drieën en ’n schijf worst over. Eenig! Eenig!”