Gevleugelde daden

110    ZEVENDE KAPITTEL.

„Als je nog één keer dat hatelijk woord zegt,” driftigde ma, onuitsprekelijk ongelukkig.

„Maar ma-lief”....

„Hou je mond”____

„Maar ma”....

„Ga de kamer uit!” —, dreigde ma, zooals ze thuis dee.

Dat bezorgde meneer ’n stuip-lach. ’t Was onbetaalbaar.

Mevrouw keek sip over de tinnen.

„Ma-lief, eet u nou — ’t is pas vijf uur — eerst over twaalf uur dineeren we”....

„Ik kan niks door me keel krijgen,” zei ma nerveus.

„Dat helpt” zei meneer.

„Schuif u dan gezellig bij, ma,” vriendelijkte Amélie.

Ma antwoordde niet.

_?,Mag ik de sardine-bus uitsoppen, pa?” —, vroeg Amélie, na ’n stilte van kleine-hapjes-gekauw.

„Néé,” zei Pieter: „niet alles in-eens öpschrok-ken”. . . .

Gemoedelijk stak-ie ’n sigaar op, nam ’n slok wijn uit den kroes met de initialen A. Z.

De omstandigheden in aanmerking genomen, zou-ie zich vrij behaaglijk gevoeld hebben, hadde mevrouw niet één opmerking gemaakt, die 'm de