Gevleugelde daden

108    ZEVENDE KAPITTEL.

voor ’n nest, voor ’n besloten nest, voor ’nnest dat enkel nést was.

Misschien in de éérste weken der zoete ver-teedering die wittebrood heet, de dagen dat je glimlacht als ’n geliefd hakje je eksteroog betreedt — gezocht beeld, daar teederen in diè uren alles soigneeren — misschien dan zou 'n wolken-nest ’n idylle zijn — hier, bij n vrouw met dé speciale én zure trekken, ’n vrouw met nachtuilenzwam an ’r kleeren en ’n bróék aan, hier voelde je ’n leegte in de gloeiende-aaneen-smeding-van-twee-zielen.

Vondel kon dat niet bereeknen — ’t lief en leed na verbrande vleuglen — op ’n torenstomp.

„Piét,” hernam mevrouw na eene vonkende stilte: „’t heeft lang genoeg geduurd.”

„Dat ben ’k met je eens,” zei hij weder gedwee: „verbéél je nou dat je thuis zit — laten we ontbijten. ’n Leege maag is de dood voor alle energie”....

Mevrouw keek somber over de tinnen naar ’t uitgezocht landschap-voor-zenuwlijders.

Je kon je adem hóóren.

„Ma, vin u ’t niet éénig dat we met z’n drieën gevangen zitten?” —, vroeg Amélie om ’r moeder op te vroolijken: „ma wil u ’n stukje worst?”

„Géén worst,” gebood papa: „de worst blijft ’t langste goed — eerst de kippekluif”. ...