Gevleugelde daden

106    ZEVENDE KAPITTEL.

„Pièt,” dolk-stak mevrouw —in paroxysme van ijskoud-gehouden verontwaardiging, staken waarlijk ’r Piet-en als dolken — „Piet, je maakt dat ’k van jóuw smerigen toren kom — en onmid-delijk — anders besterf ’k ’t — kan je me als lijk na benejen brengen.”

„In godesnaam,” zei-ie geduldig.

’t Geval bracht vanzelf mee, dat je ’n boel moest slikken en kroppen.

Thuis, als ze ongenietbaar was, maakte je korte metten, vluchtte je naar de knutselkamer of naar de soos — de soos — de sóós — sentimenteele droom in de wolken! — de soos met 'r vleesch-croquetjes en zoute krakelingen — de soos met ’r hompjes kaas bij sherry en port — de op dién afstand tot ’n ideaal aan-fleurend beeld.... Thuis zou-ie r allang van door zijn gegaan —

kijk ’k niet, omdat ’k bij de aanbiedingsreis toch ’n bepaald kwantum genoemd heb, maar zulk ’n stortvloed van tee-keningen is mij geen vriendschappelijke daad.” In de verbolgen stemming werd hij echter gróf, en sprak: „Falkland, schei in ’s hemelsnaam uit met dat geknoei, dat mij per vierkanten centimeter cèntén kost!” Alles tezamen genomen — ook bij de diepste ontroering in dezen materiëelen tijd, moet men z’n connecties ter wille zijn — achtte ik het beter de vorige kapittels zónder schoone teekeningen te laten. Bij het hemd op den toren, het hemd zoo zwaar van tragiek als Oedipus’ uitgestoken oogen, moest ’k m’n emotie in m'n pen storten. Zelden, in mijn veelomvattende kennis der wereldliteratuur, sprak een mans-