Gevleugelde daden

104    ZEVENDE KAPITTEL.

„Goeien morgen, pa — plezierig geslapen 7⁹ —, vroeg Amélie, goed-gehumeurd als altijd.

„Hoe komt dat hémd daar?”—, vroeg mevrouw knorrig.

„’n Noodsein,” lei meneer uit.

„Wil je ons nóg belachelijker maken dan we al zijn.” kibbelde ma: „’n hemd zonder knoopies, ’n hemd vol olie van de sardines!” ....

„Jij komt lekker an ’t ontbijt,” verweet hij, de omstandigheden vergetend.

„’t Ontbijt,” schamperde mevrouw: ’k wou dat je me eerst waschwater bezorgde èn ’n tandborstel èn me pasta, ’n Vrouw die met jou getrouwd is, wordt 'n straa tslijpster”... .

„Kind,” sprak hij lief: „laten we 't leed opgewekt dragen. We zijn nou eenmaal gepiept”....

’r Oogen keken 'm vernietigend aan. Geen kopje thee op ’r bèd, geen behoorlijk ontbijt, geen bad — thuis ’n schandaal zonder eind en 'n man die ’r pret in had van pièpen te blijven spreken.

„Ma wees u nou gezellig,” suste Amélie: *u zal zien ’r wordt begraven. Als ’k ’n stoet zie ankomen, gil ’k ’t uit!

Gezellig zijn! Hoe kon men 't woord over de lippen krijgen. Smeriger, afstootender uithoek was niet te bedenken. En op dié griezelige, kleverige guano-belt had ze geslapen!....