Gevleugelde daden

EEN TRAGISCHE DAG.    103

’t Ongeluk zette niet dadelijk in — althans mevrouw sliep, 't hoofd op den ballastzak van ’r verhavende machine.

Met ’t pessimisme der on-uitgeslapenheid keek-ie ’t plateau af, dat er inderdaad onsmakelijk uit zag.

De planken, groenig beslagen, in de voegen verweerd, hadden bergen en dalen van wat ^?r vróé-ger, gister nog gehuisd had.

Hier en daar was 'n deel vermolmd, maar 't luik, pas vernieuwd en geteerd, lei zoo solide als de deur van ’n brandkast.

Zachtjes loopend, keek-ie omlaag.

De kleinste diepte was zeker dertig, veertig meter.

Je kon je geen gemeener gevangenis fantaseer en.

De dood, honger óf *n verlossende begrafenis — anders was 'r geen uitweg.

In elk geval, hij zou ’t mogelijke doen.

Snel z’n jas uittrekkend, schoot-ie z’n overhemd over 't hoofd, bond een der mouwen aan de stang der vliegmachine, 'n Noodvlag die ze zouen begrijpen, als, &ls, als de een of ander, ’n bedelaar of landlooper voorbijkwam.

Er woei ’n zuidwesten-windje — de hemel leek druilig.

Het hemd flapperde, klepperde, wekte mevrouw en Amélie.