Gevleugelde daden

PERROL MET DE ROODE HAND. 101

Amélie, languit, de oogen geopend, keek naar de sterren, had moeite niet te neuriën. Pa’s gesnurk verstoorde de idylle.

„Slaap u, ma-lief?” — vroeg ze ongerust over ma’s lastige houding.

„Natuurlijk niet,” snauwde ma.

„Ga u dan toch liggen.”

„Nee, ’k ben vies van die planken.”

„En als ’t nou héüsch langer duurt — dat hou u toch niet vol!”

Wrokkend kwam mama naast ’r liggen en opnieuw zachtjes snikkend zei ze ’r hoope en vreeze: „As de hemel maar geeft, dat ’r morgen iemand begraven wordt!”

„D’r is niemand ziek, ma.”

„Dat weet je niet. Laten we ’r om bidden,” nokte mevrouw Zwaluw.

Toen werd ’t langzaam algeheel stil op het torenplat.

De maansikkel, hooger stevenend, bescheen drie menschelijke vormen, ’n aangebroken flesch wijn, ’n kroes, ’n open bus sardines, wat broodjes, ’n eind leverworst en bekloven kluiven.

Het was geen schoon stilleven.

De ontruste, beroofde uilen en vleermuizen kringden angstig om ’t gebeuren.