Gevleugelde daden

PERROL MET DE ROODE HAND.    99

„En als ’t te lang duurt, pa?” ....

„Dan zal-ie nog z’n mond houen.”

„Dan is ’t weer géén troost,” zei Amélie geduldig 'r kippekluif hernemend, dien ze op *t servet in den steek had gelaten.

„Wat doe je?” —, vroeg Pieter streng.

„Kluiven, pa” ....

„Geen gekluif, nou!” —, beval hij onrustig: „je hèb geen honger! Over ’n paar dagen bid je ’r om — op 't oogenblik heb je geen behoefte” ....

„Da’s waar,” zei Amélie tam: „dan zal ’k den kluif dien ma strakkies weggesmeten heeft bij den voorraad leggen” ....

„Dank je voor je lekkers!” —, schimpte ma: „wat op die smérige planken bij ’t vuil van vleermuizen gelegen heeft, raak ’k niet an. ’k Wil na me bèd, Piet — versta je, Piet? — ’k Kan niet meer op me beenen staan” ....

„Leg den kluif bij de rest,” gebood meneer, ma’s laatste klacht verwaarloozend: „we smijten daar met kluif! In Leiden, met de Spanjaarden, hebben ze ’t met minder gedaan. Misschien snak je de volgende week naar 'n levende vleermuis” ....

„Eenig”, — fluisterde Amélie, die zoo’n romantisch geval met honger en dood op ’n torentje allerheerlijkst vond. Licht dat ’r in den naren,