Gevleugelde daden

96    ZESDE KAPITTEL.

afstrompelen en beneden de hoofddeuren gesloten vinden. Ze zaten geknipt, onherroepelijk geknipt. Zonder hulp van menschen kwamen ze er niet af en de hulp-van-menschen beteekende de lachwekkendste openbaring.

„Pa, hoe kom u zoo onvoorzichtig,” zei Amélie, die moeite had ’t niet uit te schateren, zoo héérlijk als ze de historie vond.

„Ja! Hoe kom ’k,” praatte pa met akeligen galgenhumor, ’n humor die *m slecht af ging — z’n bleek gezicht was ’r niet mee in accoord-bevinding: „hoe kun je denken dat vlerken zóó brandbaar zijn, hè? Zeg an je ma, kind, dat ze ophoudt met huilen. Dauw in den vroegen nacht is ongezond” ....

„Laat me met rust!” zei mevrouw verwoed; „Ik blijf hier niet slapen, versta je!”

„Dat zal toch wel moeten” ....

„Ik doe ’t niet,” zei mevrouw heftig.

„Je kan toch moeilijk verlangen dat 'k na beneden spring als Jan van Schaffelaar,” betoogde meneer rustig: „we moeten hopen op den een of anderen wandelaar” ....

„D’r wandelt niemand,” huilde mevrouw nerveus: „dat weet je wel. We verhongeren honderd tegen één” ....

„Eénig” ...., haperde Amélie.