Gevleugelde daden

PERROL MET DE ROODE HAND.    95

gedwee in den afgrond naast den toren kijkend, „’t Is éénig,” zei Amélie nog eens zacht.

„Hou je onwijze praat voor je,” snauwde mevrouw: „eenig is je pa die ons in önmenschlijke ongelegenheid brengt. Ik vraag, Piet — hoor je, Piet? — dat je maakt dat ’k op me bèd kom!” „Jawel! zeker!” —, begon meneer te grommen en de onmogelijkheid willende betoogen van zulk een extravaganten eisch, flapte-die ’r 'n spreekwoord uit: „Beter tien vogelen in de lucht as één in je hand. Je heb maar te kömmandeeren”....

Toen, kapot van zooveel tegenspoeden, snikkerde mevrouw er zacht op los.

Er was reden toe. ’t Kaarsje naast ’t avondmaal, ’n allerongelukkigst eindje, stuiptrekte, de norsche wallen van den toren grillig bevlammend.

De verjaagde nachtuilen, niet snappend welke zonderlinge gebeurtenis op ’t plat geschiedde, fladderden spichtig heen en weer, neerplonzend en weer schrik-schreeuwend vluchtend.

Meneer ongezond-bleek, streek een lucifer af. Met de acetyleen-lamp — wat ’n geluk dat diè mee was genomen! — onderzocht-ie ’t luik dat naar benee voerde. Geen denken an. Aan de bin-nenzij was *n bout of n grendel. Hoe je wrikte, ’t luik blééf dicht. En als 't wèl lukte, was je even ver, kon je hoogstens de vermolmde trappen