Kleine verschrikkingen

DE EERSTE KLEINE VERSCHRIKKING.    79

broken was, dat-ie als frère et compagnon met Van Vliet en    den    duitschen    officier    zat,    presenteerde    met

geweld ’n    kop    koffie. Dat mocht    ’k niet afslaan, ’k    Had

me gister    zóo    resoluut,    zoo kranig    gehouen —    nie-

waar ? —    niewaar ? ....

* Groszartig! Famos!”, knikte de duitscher, dien we Taschentuch noemden. Want voor ’t eerst in de zee badend, met ’n vettig bier-hangbuikje en voor ’t éérst zeewater in z’n oogen krijgend, had-ie met de hand in z’n zwembroek naar ’n zakdoek staan wriemlen, de oogen pijnlijk gesloten, de vette beenen in ongewisse trappeling. Dat gebaar was zoo kostlijk geweest, dat-ie ’r dagen lang over hoorde. Als-ie van de hotel-tafel opstond en beleefd z’n buigingen maakte: „Mahlzeit, meine Damen und Herren — Küsz die Hand gnadge Frau”, dan werd-ie geen seconde boos om de aanmaning van dien of gene, dat-ie nou wel ’n zakdoek bij de hand had. Ja, je leerde mekaar degelijk kennen. Je wist van ’t faillissement van Bouten — je wist van den man van mevrouw Dewaard die aan tering gestorven was en ’r altijd schichtige vrees dat ’r mank dochtertje den een of andren dag... ’r Oogen leken voortdurend ’t meisje in ’n greep van genegenheid te beschermen — als ’t kind speelde kéék de moeder —