Kleine verschrikkingen

DE DERDE KLEINE VERSCHRIKKING.    241

Moeder, geelbleek, met bruine groeven onder de oogen, met ’r droge lippen mummend alsof ze naar adem snakte, was op ’n stapel planken gaan zitten, te op, te gejaagd om nog langer te staan, ’t Gonsde in ’r ooren — voor ’r brandende oogen zag ze niks as de zwaarte, de zwarte geweldigheid van ’t schip met z’n massale schoorsteenen. En in ’r verward zenuw-hoofdje stommelden de knappende gedachtetjes — hoe Mau ’t zou zegge — of Mau ’t nie te rauw dee.

Toen over de verschansing heen, op ’t voordek werd ’n helm gezwaaid.

Ze zag ’r niks van.

„Moeder! Moederrrr!” —, schreeuwde Sally, die eindlijk in de menigte ’t zittend bandeau-vrouwtje herkend had.

Dat hóórde ze. Sally z’n gebenchte stem had ze uit düizende herkend.

Glimlaeherig toetastend, bijna struikelend over ’n kabeltouw, bang voor ’t hooge gevaarte in ’t water, dat ’r kleiner maakte, dee inkrimpen, liep ze met voorzichtige pantoffel-slofjes naar den kaaimuur. En ’m nog heelemaal niet ziend, most ze toch telkens zenuw-glimlachend „Dag jongen!” zeggen en opnieuw „Dag jongen!* ...