Kleine verschrikkingen

242    BE DERDE KLEINE VERSCHRIKKING.

Hij, bovendeks, drong tusschen z’n kameraden door, riep nog eens:

„Dag moeder! Dag moeder!”

Stilstaand belachte ze ’t hoofden-gewemel, begon ineens zóo te snikken dat ze niks meer zag en gevallen zou zijn, as Selien ’r niet vastgegrepen had.

„Wat huil je nou moeder!” —, schreeuwde Sally, diep over de verschansing buigend.

Zij, steunend op Selien, die mee stond met dik-natte oogen, bewoog ’r bevend oud hoofdje, ’t schip toesnikkend en stottrend ’r zakdoek zoekend.

„Mot je huile!” —, schreeuwde Sally nog eens.

Maar oom Mau, die eindlijk op ’t schip was geklommen en an soldaten gevraagd had, waar sergeant Van Kooten was, tikte ’m op z’n schouder, praatte ’n poos — ’n heele poos — tot-ie ’t wist.

SCH EVEN ING EN, 1904.