Kleine verschrikkingen

DE DERDE KLEINE VERSCHRIKKING.    289

„Nee, nee, ’k mot ’r bij weze”, zei ’t vrouwtje, de punten der keien niet meer voelend: „’k mot ’r zélf bij weze” ... „Je ken d’r toch bij — wat zanik u nou!”

„As Mau ’t ’m zoo rauw zeit — as Mau ’t ’r zoo maar uitplappert” ...

„Nog! Wie plappert ’r uit!” —, gromde Mau aller-nijdigst stilstaand.

En omdat hij stilstond, stonden ze alle drie stil. „Mau of jij nou kwaad wordt,” driftigde moeder met ’r hoofdje schokkend van zenuwen, hijgend-op-huilen af: „je mot ’m zegge dat Bram — dat Bram nie goed in orde is” ...

„En dat zeg ’k nie — dat kèn 'k nie zegge!” snauwde oom, ’t gelaat paarsrood van loskomende drift — elleke minuut had ze andere invalle — asof ze ’t an hèm nie kon overlate! —: „dan mot jij ’t zellef maar doen — dan hou ik mijn d’r buiten!”

„Moeder, wat wil u nou weer — wat spring u toch van de hak op de tak — laat oom Mau nou begaan” .. .

’t Vrouwtje mumde *r lippen in diepste verwarring, de grijze pluishaartjes trilden langs den bandeau, de neusschelpen bewogen alsof ze ging snikken. En nog eens voor de honderdste maal in die dagen, hakkelde ze ’r angst en onthutsing: