Kleine verschrikkingen

238    DE    DERDE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

„Heit ’n sleepboot twéé pijpe? Wat doe u &4rdig vandaag!”, zei Selien geprikkeld. D’r most ’r nog één geboren worde as oom — toujour gelijk — toujour zwart noeme wat ’n ander wit hiette.

„Mau — God zal je zegene — late we terugloope,” smeekte moeder nog eens: „as-die niemand an de boot vindt — zal-ie nie wete wat-ie mot doen” ...

„Tóch ’n sleepboot," stree Mau, mee opstappend en telkens omkijkend, ’t Was ’m dou zoo ’n gulden waard as ’t de schuit van Sally niét was, enkel om Selien met ’r grooten mond en ’r gezanik van de rozet, die as ’n prop in z’n zijzak builde.

Moeder probeerde snel an te stappen* maar met ’r toffels ging ’t zoo vlug niet. D’r laarze had ze eerst wille antrekke over d’r pijnlijke voete heen, tot ze ’t op had gegeve.

Nou sukkelend an Selien’s arm, telkens buiten adem stilstaand, werd ze benauwd dat de boot van Sally ’r éerder zou zijn.

„Wat zuch u nou moeder — we komme d’r wel!”, suste Selien: „en anders mot oome Mau maar vooruit. Ons mag-die toch nie dadelijk zien, hebbe we afge-sproke” ...