Kleine verschrikkingen

DE DERDE KLEINE VERSCHRIKKING.    237

hitst: „moeder hij is ’t — da&r hei-je de eene pijp van de schoorsteen en daar hei-je de andere pijp van de schoorsteen” ...

„’n Sleepboot,” hardnekkigte oom: „jij ziet ’n mug voor ’n olifant an” . . .

„Oom wil gelijk hebbe! Hoe ken men zoo op-strijje!”

„’n Sleepboot — ’n sleepboot,” judaste Mau, die nou ook twee schoorsteene zag, maar geen trek had toe te geven.

„Mau, kijk u is góéd, as zij ’t zoo zéker zeit,” soebatte moeder opnieuw, vergeefs ’r oogen op ’t zonne-gespartel verblindend.

„Ik maak me nie blij met ’n dooie mosch,” zei oom wanhopig-kalm; „’t ken de boot van Sally zijn en ’t ken ’n andre boot weze.”

„Zalle we dan maar nie vast na de kaai terug-loope?” —, vroeg ’t vrouwtje, ’r bovenrok neerslaand, wit van zenuwen om ’t verspichtigend neusje.

Mau antwoordde niet. De paarse wangen met de gele baardstoppels stonden tot over ’t wit van z’n oogen, zóo as-ie keek.

Toen zei-ie nog eens beslist:

„ .. .’n Sleepboot — niks as ’n sleepboot!”