Kleine verschrikkingen

236    DE DERDE KLEINE VERSCHRIKKING.

Moeder zweeg, zachjes kauwend op wat niet in ’r mond was.

Mau was ’n geweldenaar — daar kon ze niet tegen op. En ’r was ook geen tijd om te redeneeren over en weer, want Selien, opgelucht door ’n glas water dat ze in ’n kruidenierswinkel op de kaai had gedronken, ’r mond vol zure balletjes, kwam net den hoek om en zoo as ze voorbij de groote lantarenpaal was, schreeuwde ze:

„Oome Mau — is u blind geworde? Oome Mau, ziet u nie? Daar komp ’n boot met twee pijpe!” „Ken ’k kijke enprate gelijk!”, mopperde oom, snel de handen boven de wenkbrauwen flappend, nijdig om ’t gesmoes van z’n zuster, die dan dit dan dat wou.

Vinnig bekeek-ie ’t waterspiegel — en ’t vaag silhouetje, dat aan den einder roetpluimpjes stoomde, taxeerend, zei-ie beslist:

„Wat klets je! Wat krijseh je om niks! Da’s nog altijd de sleepboot!”

„Oom, om de honderdduizend, dat-ie ’t is! As u nou zoo kijk — as u nou zóó kijk — nee — u kijk heele-maal verkeerd!” ...

„’n Sleepboot! ” —, hield Mau vol.

„Wat zeg u me daarvan!”, zei Selien, prettig-opge-