Kleine verschrikkingen

DE DERDE KLEINE VERSCHRIKKING.    235

dat weet ’k wel, maar as jij ’t ’m zoo rauw zeit.” „Vertrouw je mijn niet?”

„Zeg ’m dan — zeg ’m dan,” overwoog ze, nog altijd onbesloten: „zeg ’m dan dat Bram heel erg n&ir is.”

„En werom zal ^Jk liege — met liege vindt-ie z’n vader nie werom,” beet Mau van zich af: „as ’k ja lieg, hoort-ie ’t ’n kwartier later, ’n Soldaat mot je denke, ’n soldaat in de Oost ziet zóóveul dat-ie an schrikke gewoon is/

„Zég ’m dan,” .. . begon ze nog eens, benepen van wil, klein-schuchterlijk naar de blommetjes op ’r pantoffels kijkend — want och, ze zat ’r zoo mee in! — ’t eene aarzlend gedachtetje drong ’t ander alweer weg, eer ze precies wist wat ze gedacht had — ’r heel-ouwe hoofdje was van streek door ’t vroeg opstaan, de spanning, ’t niks eten ... „Zeg ’m dan Mau, dat...” Mau, ongeduldiger, — z’n lévenlang was-ie van kittig beweeg geweest, snel-besloten en raak van wil, al had ’t ’m niet veel verder gebracht — Mau viel ’r bot in de rede:

„Laat ’t an mijn over. Ik zei ’m geen stuipe op zijn lijf jage. As juillie je d’r mee bemoeit, wordt ’t ’n huilpartij en weet-ie nog niks!’