Kleine verschrikkingen

234    DE    DERDE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

we nou hier op de kaai zoue zitte om ’m as sergeant af te hale! Beter dat Bram ’t nie beleeft dat zijn zoon met inzien terug komp as dat-ie wat érgs had zien gebeur e” ...

In één snelle rateling had-ie voortbeweerd, zonder zekerheid z’n troost bouwend, druk pratend om zich niet in haperingen te verwarren.

Want Bram’s plotslinge dood twéé dage na de brief was ’n gruwel gewees, zóó as de man in vreugde had geleefd toe ’m de brief was voorgeleze.

„Zalle we ’m éérst zegge,* praatte zij weer, met rooie oogjes de keien an ’r pantoffelvoeten bekijkend: „dat Bram zièk leit” ...

„Nee — nee — dat kén je nie — heb ’k je al twintig, dertig keer gezeid,” zei hij knorrig, omdat ze telkes ’t zélfde wou, telkes met ’r zwak geheugen vergeten was, wat ze afgesproken hadden. Gister en vandaag, héélemaal zenuwmenschje, ondersteboven, met geen rust om te zitten of te eten, leek ze ’r memorie radikaal kwijt.

j,De afspraak is en daar hóüe we ons an,* zei-ie met nadruk: „dat juillie, jij en Selien, je wég houe tot ik ’t ’m gezeid heb” ...

„Ja — ja,* herhaalde ze: „dat is de afspraak —