Kleine verschrikkingen

228    DE    DERDE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

adembeweeg, de wangen in strak-vieze trekking, den mond slap van gaping.

„Is die ’t?” —, vroeg moeder opnieuw, niets meer ziend door ’t vlammengevloei in ’r oogen.

„Moe vraag nou nie, wat je nie wete ken,” zei Selien, die alles had gegeven voor ’n glas water. Ze praatte bijna schor.

»Hij is ’t nie,” zei oom Mau: „hij is ’t om alles en nog wat nie — hij leit te laag bij ’t water — op zoo’n laag schip zou Sally nie over zee gaan” ...

„En hij is al weer weg, net wat ’k zei — hij is van hier gekommen,” zei Selien, inzakkend op de baal.

„Ik wou dat-ie ’r wsts — dat wou ’k om duizend guldes en nog wat,” praatte moeder, wieglend van stille bezorgdheid: „as die ons met ons drieën ziet, zónder Bram, dan schrikt-ie zich ’n ongeluk — dan is z’n heele dag verschteurd” ...

„En as oom teminste de rouw van z’n arm nam — da’s net om ’t dadelijk te zegge,” zei Selien, ’r vermoeide, goud-bonzende oogen met ’r heete vingertoppen bettend.

„Nóg — denk ’k nie-an,” weigerde oom: „hij mot ’t jé, wete en as-die ’t weet neemt-ie ’t zoo kwalijk as wat, as de broer van zijn vader niks van rouw an zich heit!”