Kleine verschrikkingen

DE DERDE KLEINE VERSCHRIKKING.    227

„Heit de man-van-de-boot ja of nee gezeid dat we dikke twee uur motte wachte en dat-ie langs mot komme?”

„Weet ü hoeveel krommings d’r in ’t water zijn? Misschien is-die overgestapt op ’n andere boot. Je ken toch nie zeker zegge* ...

„Hou nou je mond!” —, zei oom Mau steviger: „ik zie zoo wat — ik zie twéémaal rook an één schuit” . ..

Vaag in de verte donkerde ’n stip met verwalmende pluimpjes

„Die gaat de andere kant uit,” korzelde Selien, ópstaand om beter te kijken.

„D’r is maar één kant,” hoofdschudde oom.

„Ken die dan nie van hier komme?”

„Nee van hier is d’r nie tweemaal rook gewees,” sprak oom Mau weer.

Ze zwegen, vinnig de stip beloerend die in de luchtstrakheid zwartte.

„Is-die ’t?” —, vroeg moeder, even ’r oogen an ’t zilvergekolk wagend.

Oom Mau stond met de twee handen schrap langs z’n slapen, de wangen in lach-builing, den mond met de tand-wratjes wijd gespalkt.

Selien, de eene hand an ’r bloemenhoed, de andre als ’n klep boven ’r spleetoogjes, staarde zonder ’n

15*