Kleine verschrikkingen

DE DERDE KLEINE VERSCHRIKKING.    229

Hij zei ’t met overtuiging en geërgerd, omdat ’r om z’n rouwrozet al zoo'n boel te doen was geweest.

An ’n pet kon je niks zien ! ’n Pet was Altijd zwart. En ’n pet zette je af, as je thuis was. Toen had-ie de inval gehad om te doen wat ze allemaal deeën, wat netjes stond en geen anstoot gaf. Z’n vrouw was ’r ’n uur mee bezig geweest om de voering van ’n versleten vest los te tornen en ’n fatsoenlijk model te vinden. In z’n sigarenwinkel had-ie de rozet ’n volle maand gedragen en geen levende ziel die’r wat van te roddelen had, behalve Selien, dit ’t nog nóóit had gezien dat je zóó rouwde, ’t van haar man, as ze getrouwd was, nie zou willen hebben. En omdat Selien telkes zoo zanikte, zanikte d’r moeder mee. Hij wist beter. De fijnste mensche zag je d’r mee loope — waarom hij niet ? Werachtig nou maakte ze weer d’r moeder wakker over niks.

„Mau,” begon ’t ouwe wijfje, den bandeau met ’r warme handen glad-glanzend; „Mau doet u mijn ’t genoegen en neem u zoolang die strik van uw arm” ...

„Doch ’k ’t nie?” — zei Mau, valsch ’n sisser pruimsop neder zigzaggend: „as zij begint, begin jij ook — ’n wonder! — kijk liever na ’n schuit met twéé schoorsteene! ”