Kleine verschrikkingen

226    DE DERDE KLEINE VERSCHRIKKING.

„Zie je nog geen rook, Mau?”

„Rook! Rook!”, zei Mau, ’n pruim rondend uit ’t week-mul toetje tabak: „ik zoek na geen rook. Ik zoek na twee schoorsteene met bande — wat die man heit gezeid” ...

„Je zei zien,” onrustigde Selien, altijd met de hand boven de oogen: „Je zei zien — wat ïk u smoes — dat-ie ons voorbij vaart, zonder dat we d’r gedachte an hebbe”. . .

„God zal ons beware!” —, schrikte moeder. „Nog!”, zei oom Mau driftig, zich bijna verslikkend in het te overvloedig pruimsop: „hoe ken men an zoo ies denke! Nog, knappe boot die mijn voorbijvaart, as ik hier zit. D’r is d’r nie éen met twee schoorsteene met bande gewees! ”

„En die strakkies dan? LJ wil nou maar blijve zitte en an de kaai ken je ’m nie misloope! Aardig is dat as-ie d’r mogelijk is!”

»Hij is d’r nie mogelijk — hij is d’r onmogelijk,” redeneerde Mau raak: „de rivier heit éen mond in de zee — as ’n huis één deur heit — dan ken je door één deur binnen.”

„En as-die ’r twéé heit,” hield Selien an: „Ja u weet daar ineens alles!”