Kleine verschrikkingen

DE DERDE KLEINE VERSCHRIKKING.    223

had-ie allemaal geschreven — daar hadde ze ’n heel pak brieve van, die ze op de bedstee-plank bewaarde. In de laaste brief was de groote verrassing losgekomme. Sally, Sally d’r zoon-de-sergeant, zou met ’n jaar verlof na Holland werom keere. Begin Juli zou-die af vare, kadeau’s voor ze allemaal meebrenge — dinge as ze nog nooit hadde gezien. En asof d’r geen mazzel op rustte: twee dage na die brief, na die göddeleke brief, de brief die ze dee snuf-huilen en dansen — wat-ie toch ’n beste jongen geweest was — enne hoe-die d’r uit zou zien — na ’n portret kon je nie oordeele — enne hoeveel weken de reis duurde — twéé dage na de brief die honderdmaal gelezen, voorgelezen werd, bleef vader in ’n beroerte. Hij had lang gekwakkeld, dikwels ’t bed gehouen. ’t Gaf ’n schrikkelijke ver-schteuring. Je eenige zoon op komst, as sergeant, met löf genoemd in de kranten en ’t niet magge beleve, al was ’t maar ’n uur. De heele buurt was ’r mee begaan. En na de begraffenis hadde ze dage en nog is dage geprakkiseerd hoe ze doen moste, hoe ze ’t Sally zoue late wete. Oom Mau had an telegrafeere gedacht, was na ’t bureau geweest om te vrage wat of ’t koste zou, as ze bijvoorbeeld telegrafeerde: Sally van Kooten — Sergeant — Batavia — Vader