Kleine verschrikkingen

222    DE DERDE KLEINE VERSCHRIKKING.

je ziet niks — ’t water is glad as ’n aal — wat, oome Mau? — en ’n lich as de zon d’r in geeft — zie u wat, zie ik wat?”

„Ik ziè,” zei oom Mau, kijkend uit ’n oogloos gelaat, zóo als z’n wangen de wenkbrauwen raakten: „ik zie wat hetil in de verte” . ..

De hoofden bijeen, bleven ze ’t zon-keilend water bewroeten, gespannen van aandacht. Wat te gebeuren stond, was voor twéé maanden nog moeder’s grootste, heerlijkste vreugde —• nou, vandaag, was ’t niet meer dat, kon ’t niet meer dat worden, zat ze met al ’r plezier van ’m werom te zien, eindlijk werom, in de zenuwzorgen van hoe-ie ’t van vader zou opnemen. As koloniaal uitgetrokken, omdat-ie niks geen lust in de handel had en ’n boel kattekwaad uitvoerde — ach, ach, wat ’n nare dingen had-ie niet gedaan, dingen waartoe je ’t zwijgen dee om je vijanden niet te eten te geven — as koloniaal weggetrokken, jaren gelejen, had-ie zich door onverschilligheid voor dood en leven tot sergeant opgewerkt — ’n wonder in zoo korten tijd! — d’r was haas geen voorbeeld van — één keer had-ie ’n klewanghouw gekregen — één keer most-ie ’n mirakel hebbe gedaan toen ze losstormde — ja, dat